เยื่อไม้
คอลัมน์: Jukebox (จุกบอก) โดย นกป่า อุษาคเณย์ ดนตรีคือเครื่องบันทึกกาลเวลาที่ทรงประสิทธิภาพที่สุดรูปแบบหนึ่ง เพราะมันไม่ได้บันทึกเพียงแค่เหตุการณ์หรือถ้อยคำ หากแต่ยังกักเก็บบรรยากาศ อารมณ์ ความรู้สึก และรสนิยมของยุคสมัยนั้นๆ เอาไว้อย่างบริบูรณ์ ในภูมิทัศน์ดนตรีไทยสากล วงดนตรีที่มีชื่อว่า “เยื่อไม้” ถือเป็นปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรมที่โดดเด่นและมีความสำคัญอย่างยิ่ง ยุคสมัยที่ “เยื่อไม้” ถือกำเนิดขึ้นในช่วงต้นทศวรรษ 2530 เป็นช่วงเวลาที่วงการเพลงไทยกำลังหมุนไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เสียงสังเคราะห์ เพลงป๊อปสมัยใหม่ และจังหวะร็อกเริ่มเข้ามามีอิทธิพลในสังคมไทย เพลงลูกกรุงและสุนทราภรณ์ซึ่งเคยเป็นดนตรีหลักของคนเมืองเริ่มถูกลดบทบาทลงไปมาก ทำให้การปรากฏตัวของ “เยื่อไม้” กลับสร้างปรากฏการณ์ที่น่าทึ่งด้วยการนำเพลงชั้นครูมาปัดฝุ่นใหม่ ผ่านการเรียบเรียงเสียงประสานอย่างประณีต และนำเสนอด้วยเครื่องดนตรีอะคูสติก ชนิดที่เรียกว่าแทบจะไร้ซึ่งการสังเคราะห์เสียงใดๆผลลัพธ์ที่ได้คือบทเพลงที่ทรงคุณค่า รุ่มรวยด้วยอารมณ์ความรู้สึก และกลายเป็นบทพิสูจน์ว่าความงามของศิลปะที่แท้จริงนั้นไม่อาจถูกกาลเวลาทำลายลงได้ เสน่ห์อันเป็นหัวใจสำคัญที่สุดของ “เยื่อไม้” ตั้งอยู่บนรากฐานของความเคารพในบทเพลงต้นฉบับ รวมเข้ากับความประณีตในการเรียบเรียงดนตรี เพราะ “เยื่อไม้” ไม่ได้เลือกที่จะเปลี่ยนเพลงลูกกรุงและสุนทราภรณ์ให้กลายเป็นเพลงป๊อปทันสมัยเพื่อเอาใจตลาด แต่พวกเขากลับเลือกที่จะดำดิ่งลงไปในแก่นแท้ของดนตรีอะคูสติก เสียงของเครื่องสาย ทั้งไวโอลิน วิโอลา และเชลโล ทำหน้าที่เล่าเรื่องและสร้างบรรยากาศอันละมุนละไม ขณะที่ชุดเครื่องเป่าอย่างฟลุตและคลาริเน็ตช่วยเพิ่มความสว่างไสวและความมีชีวิตชีวา